چنان نبود كه آنها از كيفر الهى مصون بمانند ، و دائما به تكذيبهاى خود ادامه دهند ، « سپس ، كافران را گرفتم و سخت و مجازات كردم ( * ( ثُمَّ أَخَذْتُ الَّذِينَ كَفَرُوا ) * ) ( 1 ) . جمعى را گرفتار طوفان ساختيم ، گروهى را گرفتار تندباد ويرانگر ، و جمعى را به وسيله صيحه آسمانى و صاعقه و زلزله در هم كوبيديم ! سپس در پايان براى تاكيد و بيان عظمت و شدت مجازات آنها مىگويد : « مجازات من نسبت به آنها چگونه بود » ؟ ! ( * ( فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ ) * ) . اين درست به آن مىماند كه شخصى عمل مهمى را انجام مىدهد و بعد از حاضران سؤال مىكند كار من چگونه بود ؟ به هر حال اين آيات از يك سو به تمام رهروان راه اللَّه و مخصوصا رهبران و پيشوايان راستين هر امتى در هر عصر و زمان دلدارى و دلگرمى مىدهد كه از نغمه‌هاى مخالف دلسرد و مايوس نشوند ، و بدانند دعوتهاى الهى هميشه با مخالفتهاى شديد از سوى متعصبان لجوج و سودجويان ستمگر مواجه بوده ، و در عين حال طالبان دلسوز و عاشقان پاكبازى نيز بوده‌اند كه در كنار داعيان راه حق جانفشانى مىكردند . و از سوى ديگر تهديدى است براى اين مخالفان لجوج كه بدانند براى هميشه نمىتوانند به اعمال ننگين و مخرب خود ادامه دهند ، دير يا زود كيفرهاى الهى دامانشان را خواهد گرفت .

--> ( 1 ) « اخذت » از ماده « اخذ » به معنى گرفتن است ، ولى در اين موارد كنايه از مجازات است ، زيرا گرفتن و دستگير كردن مقدمه مجازات مىباشد .